ADHD a wiek

W okresie niemowlęcym ADHD objawia się wzmożoną drażliwością, mniejszym zapotrzebowaniem na sen i zaburzeniami łaknienia.

W czasie przedszkolnym będą występowały takie zachowania jak: nadruchliwość (gonitwy, siłowania, zawody), impulsywność, sprawianie problemów opiekunom. Takiemu dziecku codzienne czynności zabierają dużo czasu, z kolei niepowodzenia wywołują wybuchy złości. Dziecko narażone jest na liczne urazy, skaleczenia.

Gdy chore dziecko z ADHD znajdzie się w wieku szkolnym będzie postrzegane jako nieposłuszne, niegrzeczne, w konsekwencji będzie często karane. Niemożność usiedzenia na 45-minutowej lekcji skutkuje przerywaniem jej przez dziecko lub wyrywaniem się do odpowiedzi. Głośne gadanie na lekcji, agresja względem rówieśników, złe relacje, mało przyjaciół to szczególnie przykre aspekty tej choroby. Niższe stopnie, powtarzanie klas - a co za tym idzie -niższa samoocena i rozwój depresji.

Dziecko takie nieraz biega po całym domu, ma kłopoty z pójściem spać i zaśnięciem. Nieumyślnie psuje różne rzeczy, nie znosi zmian i jednocześnie jest nieprzewidywalne. Bardzo łatwo się zniechęca i równie szybko i często się denerwuje . Chce natychmiastowej pochwały.

W okresie dojrzawania objawy występują w 70% przypadków, jest to przede wsystkim nasilona postawa opozycyjno-buntownicza. Taki nastolatek ma zwykle szkolne problemy, a także społeczne i emocjonalne.

Dorośli z ADHD walczą z objawami w 30-50%. Chłopcy częściej wyrastają z ADHD. Dominują zaburzenia uwagi, problemy w pracy, niesumienność. W życiu prywatnym trudność w relacjach partnerskich, częstsze rozwody.