Charakterystyka przebiegu grypy

Wirus grypy nowo wykształconego szczepu wywołuje nawracające epidemie aż do czasu, gdy w populacji rozwinie się odporność na ten szczep. Wtedy wirus mutuje i w efekcie powstaje nowy zjadliwy szczep. Po wielu latach gdy poziom przeciwciał przeciwko pierwszemu ze szczepów obniży się w populacji, może on pojawić się ponownie i znów wywoływać zakażenia. Częstość zachorowań na grypę wykazuje zróżnicowanie sezonowe – szczyt przypada na przełom grudnia i stycznia.

Częstość zachorowań na grypę wśród osób starszych jest niższa, ponieważ osoby te nabyły w trakcie życia odporność na najczęściej występujące szczepy wirusa. Jednak w przypadku zachorowania przebieg choroby jest cięższy u osób starszych, częściej występują groźne powikłania i wyższy jest współczynnik śmiertelności.

Wirus przenosi się z człowieka na człowieka z wydzielinami dróg oddechowych. Wirus przyłącza się do komórek nabłonkowych błony śluzowej górnych dróg oddechowych i namnaża się w nich, niszcząc rzęski. Pacjent jest zakaźny od około doby przed wystąpieniem objawów klinicznych do trzeciego dnia choroby. Objawy rozwijają się po trwającym 1-3 dni okresie inkubacji. Choroba charakteryzuje się nagłym początkiem, z gorączką około 39 C, znacznym osłabieniem, dreszczami, bólem głowy i mięśni z towarzyszącym zaczerwienieniem, nieżytem błony śluzowej nosa i powiększeniem węzłów chłonnych. Występuje również suchy kaszel. Objawy te związane są z okresem wiremii oraz wytwarzaniem endogennego interferonu. Wysoka gorączka trwa około 3 dni, zaś pozostałe objawy mogą utrzymywać się nawet przez miesiąc. U małych dzieci mogą dominować objawy brzuszne. Okres rekonwalescencji trwa 1-2 tygodnie. Przeciwciała skierowane przeciw hemaglutyninie wirusowej osiągają najwyższe stężenie po 10-14 dniach.