Kiedy mówimy o zaburzeniach lękowych

Lęk może być normalną i prawidłową reakcją na stres i pełnić funkcję adaptacyjną . O chorobliwym lęku mówi się gdy przybiera on wyolbrzymioną formę, nieadekwatną do sytuacji i utrzymującą się w czasie.

W patogenezie lęku ważną rolę odgrywają elementy ewolucyjne. Słowa oznaczające lęk w językach europejskich np. anxiety, angst, anxiete wywodzą się z indoeuropejskiego „angh”- dusić się. W języku polskim lęk ma etymologię litewsko-słowiańską i znaczy „zginanie, kurczenie się ze strachu”.

Gdy lęk nie jest proporcjonalny do natężenia stresu, trwa po jego ustąpieniu lub pojawia się bez czynnika stresogennego, staje się patologią.

Wyróżnikami tej patologii są:

• stałe wszechogarniające uczucia napięcia i zagrożenia, trwożliwego oczekiwania
• częste przeżywanie uczucia zakłopotania, niższości
• dominująca potrzeba bycia lubianym i akceptowanym
• nadwrażliwość na krytykę i odrzucenie
• unikanie wchodzenia w bliższe związki z innymi
• tendencje do przesady w ocenianiu potencjalnych zagrożeń