Odkrycie środka zwiotczającego mięśnie

        XX wieczne przełomowe osiągnięcie w rozwoju anestezjologii i intensywnej terapii to zastosowanie kurary podczas znieczulenia ogólnego. 23 stycznia 1942 r. szef anestezjologii w szpitalu w Montrealu- Harold Griffith (razem z asystentem dr. Enidem Johnsonem) podali kurarę młodemu człowiekowi znieczulonemu cyklopropanem do operacji wyrostka robaczkowego, uzyskując zwiotczenie mięśni brzucha i nie obserwując powikłań. Następnie opisali 25 przypadków, bez powikłań – gdzie także zastosowano ten środek.

        Odtąd powszechne stało się zastosowanie intubacji dotchawiczej, a także ręcznej i następnie maszynowej kontroli wentylacji płuc w trakcie znieczulenia. Środek zwiotczający mięśnie dał możliwość do rozwoju nowych metod operacyjnych. Anestezjolog zapewniał, u uśpionego pacjenta, drożność dróg oddechowych poprzez intubację tchawicy i regulował odpowiednio wentylację płuc, co gwarantowało bezpieczeństwo choremu, mimo całkowitego zwiotczenia mięśni. W takich warunkach chirurg mógł przeprowadzać złożone zabiegi w obrębie narządów klatki piersiowej oraz jamy brzusznej.